Het schots weekend in Alden Biezen

Uiteindelijk zijn we er dan toch nog geraakt: in CC Gildhof te Tielt zagen we op vrijdag 5 maart de op drie na laatste uitvoering van ‘That’s All Folk’, programma met filmmuziek, als het effe kan met een folkconnotatie, samengesteld voor het Filmfestival van Gent 2008, op aansporen van Marianne Ponnet. We hadden al de ‘Mariage’ toer gemist. Door het vertrek van Marike Boussemaere heeft dat niet lang gelopen. En dat noemt zich ‘trouwe Kadril fans’!
Er is voor 2011 een herneming van ‘That’s All Folk’ beloofd, maar of dit met hetzelfde of een (enigszins) ander programma is, is niet duidelijk. Voor ons hoeft het geen andere invulling te krijgen: we gaan zo al opnieuw kijken. Voor ons hoeven ook de filmbeelden niet weggelaten te worden. Sommige mensen vinden het een afleiding van de muziek en van wat er zich op toneel afspeelt.
Voor een bespreking is het rijkelijk laat. U kan op de site van Kadril overigens alles weervinden: alle tweehonderd drieënnegentig muzikanten van Kadril, die zich op het podium verdringen tussen de horden instrumenten, de speciale medewerkers aan deze toer, uiteraard iets meer uitgediept, het uitgelezen repertoire en de films waaruit ze komen.
Maar we zitten niet in het pikdonker achteraf volstrekt onleesbare nota’s neer te pennen (onze kennis van Egyptische hiërogliefen en van Damaskenerschrift komt goed van pas) om ze helemaal ongebruikt te laten. Dus toch deze opmerkingen.
Karla Verlie en David Donegan, alias Diathi (zeg: Da’chi) Rua kwijten zich op meer dan verdienstelijke wijze van hun zangtaak. Karla excelleert onder anderen in ‘La Bruja’, ‘De Heks’ uit de prent over Frida Kahlo (‘Mijn moment de gloire!’) Daithi zingt hét kippenvelmoment van de hele (en lange avond), namelijk ‘The Long Road’ uit ‘Dead Man Walking’: de schitterende zang wordt in dit geval ondersteund door de pakkende beelden van de terechtstelling. Deze jongen was daar even niet goed van. En ‘Falling Slowly’ van The Frames, gebruikt voor ‘Once’, is gewoonweg één van onze meest geliefde songs aller tijden.µ van één van onze meest geliefde bands aller tijden. Daithi blonk ook uit in ‘The Long Journey Home’ van Elvis Costello & The Chieftains. Als Ier is hij met die problematiek van de emigratie naar de States per definitie betrokken, al is het indirect.
Er is nog een grote zangprestatie,voor ons de verrassing van de avond. Harlind Libbrecht liet even mandoline en dulcimer voor wat ze waren en bleek eigenaar van een fraaie en toonvaste stem. Karla en Harlind brengen samen ‘Flores del Alma’ uit ‘Tango’ (Carlos Saura) en hoe ze erin slagen die Spaanse spraakwaterval zonder struikelen of aarzelen te brengen, is ons een raadsel.
Natuurlijk heb je dan zo’n band achter je en dan spreekt de trouwe fan in ons. Dat het eerste deel uit eerder kalme stukken bestond, vond een enkeling van het goeie te veel, maar wij ontdekten haast een ‘nieuwe’ Kadril (hoewel… Denk eens aan hun schitterende vertolking indertijd van bvb. ‘I Still Dream’ van Richard Thompson…), vaak ondersteund door de uitstekende strijkers (Gisela Cammaert viool, Marijn Thissen, altviool, Hélène Viratelle, cello) en de harpiste Emma Coopman. Tom Waits’ ‘Innocent When You Dream’ (met Peter Libbrecht op de Strohviool), The Chieftains’ ‘Women Of Ireland’ (uit ‘Barry Lyndon’), het thema van ‘Local Hero’ (Mark Knopfler), allemaal even geslaagd.
Als het up tempo gaat, dan is Kadril inderdaad altijd op zijn best: ‘Black Cat White Cat’ kwam eruit gespat, volledig in de geest van het origineel uit de gelijknamige prent van Emir Kusturica. Overigens complimenten voor wie zo’n meute in balans moet brengen en versterken (er zijn voor minder medailles uitgereikt): vooral het eerste deel kwam er zeer goed uit.
Ook de ‘bijverdienste’ van Kadril, Trommelfluit (zie www.trommelfluit.org), ontbrak niet met een al te korte demonstratie van fijfers en tro, in ‘British Grenadiers’ uit ‘Barry Lyndon’ van Stanley Kubrick.
Applaus tevens voor de keuze: songs als ‘Grey In LA’ (Loudon Wainwright III), I’m A Good Old Rebel (uit ‘The Long Riders’ van Ry Cooder) en ‘Piensa en mi’ (uit ‘Tacones Lejanos’ van Pedro Almodovar) wijzen op een goeie muziek- en filmkennis.
Dat Bob Dylan niet ontbrak met ‘It Ain’t Me Babe’ en met het meezingmoment in de bissen ‘Knocking On Heaven’s Door’ is een vaststelling die we bij vier op de vijf concerten moeten maken. Zou er dan toch iets speciaals zijn aan de kleine uit Duluth, Minnesota?!
Ander meezingmoment, aan het eind van het eerste deel, van en voor iemand die dat dubbel en dik verdient: ‘Ik wil deze nacht in de straten verdwalen’. Hard meegebruld in twee landstalen, maar… Even heb ik de Wannes heel hard gemist.

Antoine Légat worldpress.com

...
KADRIL akoestisch, het is een goed idee. Wel vreemd om de band te zien, zonder Hans Quaghebeur (na de ‘That’s All Folk’ toer weg uit de band), elektrisch gitarist Dirk Verhegge en drummer Philippe Mobers, ja, en ook zonder gastzanger Daithi Rua, maar wel met gastzangeres Karla Verlie. Het werd een loopbaanoverzicht, in de mate zulks mogelijk is voor een formatie die 35 jaar bestaat. De nadruk bleef wel liggen op de ‘That’s All Folk’ repertoire, maar dat zit er nu eenmaal goed in (volgend jaar komt er weer een vervolg) en het biedt Karla de kans om vocaal uit te pakken. Het duet met Harlind Libbrecht in ‘Flores de Alma’ (uit de prachtige soundtrack van ‘Tango’ vanCarlos Saura) is en blijft een merkwaardig stukje tongacrobatie: hoe ze de woordenvloed eruit geperst krijgen, is ons een raadsel. Het kon niet stuk met oude favorieten als ‘Vogel in de Muite’ en ‘Zeemans Daele’, een ode aan Nederlandse pendant FUNGUS in de vorm van ‘Lief Betje’, het door Harlind gepende en Karla gezongen ‘Venus’, en zelfs ‘Grey In LA’: het doet altijd deugd onze lievelingssinger-songwriter Loudon Wainwright III zo ‘gecoverd’ te horen. De heren en dame bisten in schoonheid met, jawel, ‘Schoonheid’. Altijd gemakkelijk als de groep zelf het concert kernachtig samenvat!

Antoine Légat

Filmmuziek is altijd een beetje de slaaf van de beeldtaal geweest. Schaars zijn de films waarin de muziek eerste viool mag spelen, en nog schaarser de films waarin een regisseur de componist van in het begin gelijkwaardige rechten geeft.

Het filmfestival van Gent is in de wereld bekend én uitzonderlijk omdat het filmmuziek een erepodium geeft. Zo vroeg het vorig jaar aan de folkband Kadril om een concert te spelen van filmmuziek, naar eigen smaak en kunnen gearrangeerd. Een succes.

Een jaar later trekt Kadril met dat project op tournee. Op het podium van het CC Den Horinck in Asse zagen we véél instrumenten. Doedelzakken, accordeons, gitaren en violen zusterlijk naast exotische specimen als een bodhran, een koboz en een ‘strohviool'. Geen enkele Vlaamse band beheerst zo'n breed palet.

Dat was ook de grote kracht. Kadril is in de grond geen commerciële groep. De leden zijn goeie muzikanten en arrangeurs die al vele jaren samenspelen. Ze hebben een eigen publiek, doen geen trendy toegevingen, en denken in de eerste plaats vanuit muzikale harmonie.

In twee delen passeerden bijna dertig stukken filmmuziek. Grotendeels vocaal, soms instrumentaal. Dat er wat Ierse muziek bij zat, was te voorspellen, want dat is Kadrils moedermelk. De uitstappen naar de Balkan en vooral de Mediterraanse muziek waren relatief nieuw voor hen.

Het was een troef dat Karla Verlie de groep sinds kort vervoegd heeft. Verlie beheerst genres als de tango perfect en schitterde in stukken als ‘Piensa En Mi' en ‘Flores del Alma', uit films van respectievelijk Pedro Almodóvar en Carlos Saura. In ‘La Bruja' (uit Frida) wás ze bijna de film zelf. In Engelse songs klonk ze minder ervaren.

De Ierse zanger, Daithi Rua (rooie David), zong het Anglo-Ierse repertoire wat plechtig. Rhua is een vrij klassieke singer-songwriter uit de Ierse County Offaly, die in België woont. In ‘Falling slowly' voelde hij zich thuis, en met nog elektrische gitaar erbij in ‘Minstrel Boy' klopte het plaatje, al mag Rua niet te statisch acteren.

Maar geen filmmuziek zonder film. Op een scherm worden filmbeelden getoond – niet altijd even synchroon, maar dat wordt hopelijk verholpen – en die voegden een dimensie toe. ‘British grenadiers' uit Barry Lyndon, met drie fluitjes en een tamboer, had die beelden van zinloos marcherende soldaten nodig. En ‘The long road' uit Dead Man Walking was aangrijpend, door de beelden en de hoge voordracht van Rua.

Op het einde was de groep genoeg ingespeeld om de teugels wat los te laten. Peter Libbrecht liet zich even gaan op Goran Bregovic' Black Cat White Cat, en toen de hele groep vrolijk loos ging in een folkversie van ‘Two hornpipes' uit Pirates of the Carribean, was het ook feest in de zaal. Dat zou wat vroeger mogen.

Mooi project, dat de bezoekers een heleboel mooie filmfragmenten in herinnering brengt en Kadril bevestigt als een van onze rijkste muziekarsenalen.

Kadril, That's all folk. Gehoord in CC Den Horinck te Asse op 9/10. Nog in Eeklo (5/12), in Beveren (11/12), in Hasselt (18/12) en Dendermonde (19/12). Ook volgend jaar op tournee.

www.garifuna.be

© Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV

Hoe belangrijk is Kadril voor de Vlaamse folk? Héél belangrijk, menen nogal wat mensen die met de groep de affiche delen op de Nekka-Nacht.

VOOR Herman De Wit van 't Kliekske zijn de mensen van Kadril in de eerste plaats heel goede vrienden, zegt hij. ,,Maar het zijn natuurlijk ook goede muzikanten. ,,In de Vlaamse folkscene is Kadril een van de meest toonaangevende groepen. Kadril treedt ook regelmatig op in culturele centra, wat voor vele folkgroepen niet vanzelfsprekend is. En ze slagen erin om veel jongeren te bereiken.''

,,De bron van de muziek die 't Kliekse en Kadril brengen is dezelfde. Het is Vlaamse volksmuziek van honderd, tweehonderd of driehonderd jaar geleden, maar wat we met die muziek doen is anders. 't Kliekske brengt die muziek op een authentieke manier met traditionele instrumenten (doedelzak, draailier, schalmei), terwijl Kadril de muziek vanuit een hedendaags standpunt benadert en zowel moderne (accordeon, synthesizer, elektrische bassen) als traditionele instrumenten gebruikt.''

,,Kadril heeft voor ons ontzettend veel betekend'', zegt Jorunn Bauweraerts van Laïs . ,,Zij hebben ons twaalf jaar geleden ontdekt. Zij hebben ons gestimuleerd en dankzij hen konden we ook vlug op goede podia staan, waardoor we snel bekend zijn geworden. Patrick Riguelle heeft ons ook de muziekwereld leren kennen én hij leerde ons voor optredens een pint te drinken om onze zenuwen te bedwingen.'' Het belang van Kadril voor de Vlaamse folkscene is voor haar duidelijk. ,,In de jaren zeventig was er vooral traditionele folk. Op een gegeven moment is er een breuk gekomen, mede door Kadril dat met Patrick Riguelle als zanger folkrock begon te spelen.''

Yves Barbieux van Urban Trad , de groep die naamsbekendheid verwierf door een tweede plaats te veroveren op het Eurovisiesongfestival, noemt Kadril ,,de basis van de Vlaamse folkmuziek''. ,,Ik ken Kadril al heel lang'', vertelt Barbieux. ,,Zij zijn de eersten die met drums begonnen te werken.'' Barbieux nuanceert de vele vergelijkingen die tussen Kadril en Urban Trad gemaakt worden. ,,De muziek van Kadril beschouw ik toch vooral als rock, terwijl ik die van Urban Trad zou omschrijven als 21ste-eeuwse Europese folkmuziek.''

Ook Thé Lau , de vroegere frontman van The Scene maar nu solo, is onder de indruk van Kadril. ,,Ik kan moeilijk beoordelen wat Kadril voor de Vlaamse folkscene betekent, maar ik heb deze week met ze gerepeteerd en ik vind de groep muzikaal erg interessant. Het is verschillend van wat ik doe, maar ik vind de muziek van Kadril een mooie mengeling van elektronica en stokoude instrumenten. Op de Nekka-Nacht breng ik samen met hen vier van mijn eigen nummers, onder meer ,,Wees welkom'' en ,,God van Nederland.''

Patrick Riguelle was vroeger de zanger van Kadril, met hem begon de groep folkrock te spelen. In 1997 verliet Riguelle Kadril en maakte hij plaats voor Eva De Roovere die op haar beurt in 2004 een solocarrière begon. Nu is Mariken Boussemaere de frontvrouw van Kadril. ,,Kadril is de pionier van de elektronische folk'', zegt Riguelle. ,,De evolutie die de groep doorgemaakt heeft, vind ik zeer goed. Kadril is een doorgeefluik: de groep trekt jong talent aan en gooit het dan weer op de markt.''

Mijn beste herinnering aan mijn tijd met Kadril? ,,Goh, dat is moeilijk. Ik heb me negen jaar ongelooflijk geamuseerd met Kadril en onthoud vooral de camaraderie . Als ik er dan toch één moment moet uitpikken, dan is het Skagenfestival in Denemarken een fantastische herinnering. Het was een driedaags bacchanaal samen met Luc De Vos - voor wat ik me er nog van herinner. ( lacht )

Griet Redant

© Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV

Gastvrij folkfeest met vrienden en doedelzakken
OPVALLEND JONG PUBLIEK VOOR FOLKY NEKKA-NACHT

DE jaarlijkse hoogmis van het Nederlandstalige lied had dit jaar voor een folkperspectief gekozen. De centrale gast die het programma bepaalt en de andere gasten uitnodigt, was Kadril. Dat is de band die folk in de jaren tachtig liet overleven en het genre in de jaren negentig verder actualiseerde, onder meer door Laïs te lanceren, maar ook met knappe eigen platen.

Zoals elk jaar was het de vraag hoe een intiem genre als folk zich zou manifesteren in die grote bunker die het Sportpaleis is. In het verleden poogden velen de ruimte te overwinnen met grootse decors, audiovisueel geweld, snel wisselende acts. Herman van Veen probeerde vorig jaar, vrij succesvol, het omgekeerde: hij koos voor een nooit gehoorde intimiteit.

Kadril zocht het met zijn aanpak ergens tussenin en oogstte daardoor een resultaat dat ergens tussenin lag.

De band die de ruimte het best vulde, was Urban Trad. Die had niet meer volk meegebracht, maar wel een sterke sound en een duidelijke, eigentijdse aanpak: krachtige ritmesectie, enthousiaste zang, goed gebruik van eigentijdse stijlkenmerken, en toen daar nog een breed lachende N'Faly Kouyate bij kwam rappen, ging het opvallend jonge publiek wat graag uit de bol.

Dat publiek was in het begin van de avond al opgewarmd om te gaan volksdansen. Nekka besloot dit jaar immers met een ,,boombal'', een volksdansbal met livemuziek. Boombals zijn al enkele jaren op kleinschalige basis in het Gentse een succes, maar groeiden vorig jaar zowel in schaal als in ruimte door tot een merkwaardig tegengewicht voor de elektronische dance-muziek.

Maar het was Kadril zelf die de avond echt opende, versterkt met zanger Thé Lau. De groep bleef de hele avond zo'n beetje het huisorkest voor allerlei gasten. Onder hen Bart Peeters, die de wat te bedaarde podiumprésence van de groep vuur inblies met songs als ,,Poolijs'', en het publiek lekker liet meezingen op ,,Heist-aan-zee''. Laïs was een evidente gast: ,,Kanneke'' en later ,,'t Smidje'' voelden zich perfect thuis in de folkmachine die Kadril is.

Bedaard

Toch kwam de avond zelden echt los. Daarvoor waren de gasten steeds weer te snel verdwenen. En daarvoor is Kadril zelf ook een beetje een te bedaarde groep. Bart Peeters noemde hen de Rolling Stones van de folk, maar je vergelijkt ze beter met The Band. Muzikaal onderlegd, zeer rijk in ervaring en muzikale kleuren, maar tegelijk niet echt spits en stilistisch hoofdzakelijk geworteld in de jaren zeventig. Dat is een kracht - en het is verwonderlijk dat niet meer zangers de groep inhuurden - maar het is voor een Nekka-avond ook een gebrek.

Telkens als een solo-artiest zich bij het orkest voegde, voelde je die trekken aan de machine. Ook Flip Kowlier deed dat, met een interessante ,,mash up'' van zijn eigen rap ,,Investeern in een twad anders'' met ,,Nooit met krijt'' van Kadril zelf. Thé Lau deed dat indrukwekkend, met ,,God van Nederland''. Patrick Riguelle mocht nog eens een oude liefde omarmen toen hij ,,Louise'' zong, nog steeds de hit die Kadril toch had moeten hebben.

Sommige jonge gasten speelden liever hun eigen spel. Het folkgroepje Sois Belle kwam vinnig voor de dag, vooral door zijn goeie harmoniezang. Yevgueni is wellicht een van de interessantste jonge bands van het moment: Klaas Delrue heeft zo'n herkenbare, smachtende stem en de groep laat de Nederlandse taal swingen zonder daar foortruken voor nodig te hebben. Noppes had die wel nodig: ,,Samen'' was expressieve Arabo-Antwaarpse funk, maar ,,Altijd alles en overal'' verzoop in zijn eigen grunge-vertoon.

En dan besloot het eerste deel met wat het hoogtepunt had moeten worden. Honderd dertig doedelzakkers kwamen op voor enkele stukken met ook nog 't Kliekske erbij. Het oogde sensationeel, het was een mooie symbolische uiting van de heropleving van het instrument in Vlaanderen, maar veel voegde het muzikaal niet toe, en in dat grote Sportpaleis was het effect gering.

Het echte hoogtepunt kwam er naar het einde toe, met een prachtige, aanzwellende versie van ,,Rozemarijn'', waarin de hoge Galicische zang van Alumea uittorende boven de melancholische mannenstemmen van Kadril. ,,Ons doorgegeven door Wannes Van de Velde, die er had moeten bij zijn, maar vanavond zelf moest spelen'', klonk het. Kadril op Nekka betekende een fijne avond, een zeer verdiende hommage na dertig jaar muziekmaken.

Nekka -nacht. Gehoord in het Sportpaleis van Antwerpen op 21 april.

Peter Vantyghem

© Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV

De Rolling Stones van de Vlaamse folk
De hele avond lang waaide eenzelfde positief gevoel door de zaal

Folk l Dertiende Nekka-Nacht viert 30 jaar Kadril HHH

De eerste folkboom ligt drie decennia achter ons. Bij de jongste generatie is new folk echter een heuse hype. Dat de Nekka-Nacht dit jaar aan de Vlaamse folkgroep Kadril opgehangen was, bleek geen aanleiding tot meewarig toekijken. Nee, de "Rolling Stones van de Vlaamse folk" (dixit Bart Peeters) stonden bijna de hele avond op het podium om een rist artiesten uit verschillende culturen weelderig te begeleiden

Folk had tot voor kort de reputatie geliefd te zijn bij figuren die zich voeden met biologisch gestremde geitenkazen en hun muziek op allerlei archaïsche instrumenten met gedroogde dierenvellen botvierden. Wie zaterdag- avond het volgestroomde Antwerpse Sportpaleis bekeek, had moeite om dat karikaturale beeld te geloven, zowel visueel als auditief. Folk heet inmiddels wereldmuziek en Kadril evolueerde van Vlaamse folk naar Europese folkrock om gaandeweg meer en meer invloeden uit andere windstreken op te snuiven.

Ook het publiek groeide mee op, als we toeschouwers als Roger Van Hende (48) mogen geloven: "Ik was hier 30 jaar geleden ook voor Nekka in het Sportpaleis. Toen was het kleinkunst, een beetje rock en folk, maar nu hoor ik evengoed rap en punk. En dat is geen probleem." Het was Nekkalaureaat Noppes die het punketiketje opeiste. Roy Aernouts en zijn band klonken als een Nederlandstalige Absynthe Minded, al speelden ze zo slordig als een ladderzatte koster. De rap kwam van Flip Kowlier en die klikte verrassend mooi met de Kadrilsound. Het liep inderdaad allemaal zo lekker als een meidans: jonge bands als Yevgueni fonkelden, net als de huidige Kadrilzangeres Mariken Boussemaere, de Britse Heather Grabham en de Hongaarse Silvia Bognár tijdens de songs van De andere kust-cd van Kadril.

De eerste massale ambiance kwam los met Bart Peeters, die het platte vermeed door onder meer mondharmonicavirtuoos Steven Debruyn mee te brengen. Ook de madammen van Laïs gingen er bij het publiek in als ouderwetse peperkoek. Ze zagen eruit om zo mee in het huwelijksbootje te stappen, maar klonken vrij en vrank. Aan het einde van het eerste deel verschenen de grijze duiven van 't Kliekske samen met liefst 129 doedelzakken. Toen Kadril zich erbij voegde, klonk de doedelfanfare als echte Keltische rock.

Na de pauze kleurde Nederlands monument Thé Lau mooi met Patrick Riguelle en Laïs. De interactie van Kadril met Alumea was een ander hoogtepunt. Hoe eclectisch de formule op papier ook leek, toch waaide vrijwel de hele avond eenzelfde positief gevoel door de zaal. Wat deze Nekka vooral bewees, was dat het Sportpaleis niet alleen voor zangers van holle, glitterende wereldhits vol bling gevuld raakt, maar evengoed warme waardering kan uiten voor eerlijke muzikanten van bij ons. Gelukkig maar.

WAAR EN WANNEER Sportpaleis, Antwerpen, vrijdag 21 april

Koen De Meester

© Uitgeverij De Morgen NV

Kadril meets 't Kliekske meets Kowlier
Nekka Nacht ruilt kleinkunst even voor folk

Van de paar Nederlandstalige nieuwlichters op het podium kon vooral Yevgueni bekoren, niet alleen met de cover van de pakkende Kadril-slow Seerlands dale maar vooral ook met de twee eigen radiohits Als ze lacht en Eenzaam met jou. Al kreeg Sois Belle eveneens, vroeger op de avond, de handen op elkaar, met frontman Pieter, broer van Kadrils zangeres Mariken.

Het werd één grote familiereünie op het Nekka-podium want voor de gelegenheid kwamen ook de voormalige Kadril-stemmen Patrick Laatste Showband Riguelle en Eva Blote Liedjes De Roovere nog eens zingen met hun strijdmakkers van weleer. Verder tekende een niet onaardig deel van de Belgische folkfamilie present, zoals Songfestivalsterren Urban Trad en de meisjes van Laïs, ook al een ontdekking van Kadril destijds. Zij lieten met het onvermijdelijke Smidje tijdens de finale de vlam in de pan slaan.

Jong blaasgeweld

Andere hoogtepunten? Bart Peeters en Thé Lau die hun eigen ding deden en niet wat iedereen van hen verwachtte: geen I'm into folk dus en geen Feest van The Scene, ooit door de feestvarkens van de avond nochtans prachtig op plaat gezet. Of presentator Lucas Van den Eynde die met een rommelpot Filip Kowlier aankondigde die op zijn beurt met de mannen van Kadril aan het rappen sloeg.

De Kadrilianen lieten op deze manier zien dat ze vanuit hun folkroots vele genres aankunnen, ook als stevige begeleidingsband. Een Hongaarse zangeres, Galicische muzikanten en dansers: de jubilerende artiesten lieten hen allemaal met evenveel schwung de revue passeren.

Een ode was er tot slot nog aan 't Kliekse, dé gangmakers van de Vlaamse folkboom die met hun veldwerk in de jaren '70 de weg hebben geplaveid voor de huidige generatie. Met maar liefst 129 doedelzakspelers, onder wie heel wat jong blaasgeweld, zorgden zij voor hét kippenvelmoment. Al was het even verkwikkend om na afloop van het concert jong én oud de benen te zien strekken op een heus folky bal.

Volgend jaar keert Nekka na deze muzikale zijstap terug naar zijn kleinkunstroots. Tien jaar na zijn vorige passage is Boudewijn de Groot dan weer te gast.

Peter DE ROP

© Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV

De dertiende Nekka Nacht heeft de kleinkunst even voor de folk geruild. Kadril mocht voor zijn dertigste verjaardag zijn opzwepende ding doen, bijgestaan door oude getrouwen en jong talent. Vlaamse meebrullers zijn dus niet per se nodig voor een geslaagde Nekka.

Het werd één grote familiereünie in het Antwerpse Sportpaleis. De voormalige Kadril-stemmen Patrick Laatste Showband Riguelle en Eva Blote Liedjes De Roovere kwamen nog eens zingen met hun strijdmakkers van weleer. Verder tekende een niet onaardig deel van de Belgische folkfamilie present, zoals Urban Trad en Laïs, ook al een ontdekking van Kadril destijds. Zij lieten met Smidje de vlam in de pan slaan.

Bart Peeters en Thé Lau die hun eigen ding deden en niet wat iedereen van hen verwachtte, waren ook een hoogtepunt. Of presentator Lucas Van den Eynde die met een rommelpot Filip Kowlier aankondigde die op zijn beurt met de mannen van Kadril aan het rappen sloeg. De Kadrilianen lieten op deze manier zien dat ze vanuit hun folkroots vele genres aankunnen.

Een ode was er tot slot nog aan 't Kliekse. Met liefst 129 doedelzakspelerszorgden zij voor hét kippenvelmoment. Volgend jaar keert Nekka terug naar zijn kleinkunstroots. Na tien jaar is Boudewijn de Groot dan weer te gast. (PDA)

© Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV

Veel volk voor folk gisteravond in het Sportpaleis. In de Antwerpse concerttempel werd voor de dertiende keer Nekka-Nacht gehouden, met Kadril (foto) als centrale gast. De Vlaamse folkgroep viert zijn 30ste verjaardag en bracht voor de gelegenheid ex-zangers Patrick Riguelle (De Laatste Show-band) en Eva De Roovere mee het podium op. De meisjes van Laïs en de jolige bende van Urban Trad zorgden voor nog meer 'schoon folk'. Kadril had ook vrienden uit andere muzikale families uitgenodigd, zoals Thé Lau, Flip Kowlier en Bart Peeters. Als grote nieuwigheid werd het middenplein na het Nekka-concert omgevormd tot één grote dansvloer. Geen techno in het Sportpaleis dit keer, maar het 'grootste Boombal van Vlaanderen' ofte polka's, bourrées en jigs tot in de vroege uurtjes. (WWW) Foto PN

Wim WILRI

© Aurex NV

Kadril laat zijn gasten triomferen

In 1976, op het moment dat punk ontstond, richtten Erwin, Peter en Harlind Libbrecht de oer-versie van Kadril op. Kadril is altijd blijven bestaan, maar herschiep zichzelf geregeld. In 1994 brachten ze bijvoorbeeld de eerste Vlaamse folk-rock plaat uit. Zanger Patrick Riguelle verdween, Eva De Roovere kwam en ging op haar beurt haar eigen weg uit. Nu is Mariken Boussemaere de frontvrouw van Kadril. Ze is een leuke meid met een stem die herinnert aan Elisabeth Fraser van Cocteau Twins. Kadril is altijd blijven evolueren. En dat zie je ook aan het publiek. Rond het podium stonden geen vijftigers met baarden, maar keurig gekapte twintigers en dertigers.

Kadril heeft verschillende invloeden geïntegreerd en dus werden voor de dertiende Nekka-nacht een heleboel gasten uitgenodigd om mee op het podium te staan. Dat is niet altijd een recept voor succes. De Nederlandse rocker Thé Lau mocht samen met Mariken Boussemaere het publiek welkom heten met het toepasselijke getitelde Wees Welkom. Die combinatie was meteen de minst geslaagde van de avond. Thé Lau heeft meer bombast en pathos in zijn linkerpink dan alle leden van Kadril te samen. Die bombast is nauwelijks te verzoenen met de puurheid van volksmuziek. Geef ons dan maar de prachtige, doordringende stem van de uit Boedapest afkomstige Szilvia die alleen en a capella het Sportpaleis naar zich liet luisteren.

Volksmuziek is niet saai. Er ging een schokgolf door de zaal toen Noppes op kwam. Noppes, opgebouwd rond acteur, theatermaker en zanger Roy Aernouts, speelde een thuismatch in het Sportpaleis, maar bracht twee nieuwe nummers. Noppes toonde zich van zijn meest ruige kant. In Altijd alles en overal toverde Tom Tiest een Robert Fripp-achtig geluidstapijt uit zijn gitaar. Volksmuziek die punk wordt? Je moet het aandurven.

Doedelzakken

Voor het eerste echte publiekssucces was het wachten op Bart Peeters. Hij had de geniale mondharmonica-speler Steven De Bruyn van The Rhythm Junks, uitgenodigd om zijn nieuwe nummer Hond op het Sportpaleis los te laten. Kippenvel was er ook toen de dames van Laïs mee op het podium kwamen.

Kadril werd opgericht op het moment dat 't Kliekske volksmuziek weer onder de aandacht bracht. 't Kliekske was dan ook een logische afsluiter van het eerste deel. En het was een bepaald surrealistische finale. De mannen van 't Kliekse brachten namelijk nog 129 doedelzakspelers mee op het podium. Het optreden deed ons alleszins denken aan een adagium uit de muziekwereld: een gentleman is iemand die doedelzak kan spelen, maar het niet doet.

Was het eerste deel van de avond vooral gericht op luistermuziek, het tweede deed de benen bewegen. Het begon met een fantastische opener van Urban Trad. De formatie rond Yves Barbieux pakte niet uit met Sanomi, het nummer waarmee ze in 2003 tweede werden op het Eurovisiesongfestival, maar wel met de opzwepende nieuwe single Diama Dén.

Flip Kowlier durft alles aan. Hij verbaasde de zaal met een bijna gesproken versie van Willem, een lied geschreven door een Radio1-luisterares in het kader van de wedstrijd Een nieuw lied.

Kadril had echter het beste voor het laatste gehouden. Eva De Roovere, ex-frontvrouw van Kadril, is met haar intimistische, pikante liederen haar eigen weg gegaan. Ze was even terug. Notenkraken, dat ze samen met Kadril en de Galicische groep Alumea bracht, ging niet over het oppeuzelen van vruchten. Rooie oortjes alom. Kadril bracht ten slotte ook nog hulde aan een andere klinkende naam uit de volksmuziek. Muineira de Camposa, helemaal op het einde van het meer dan drie uur durend muziekfeest dat deze Nekka-Nacht was, werd opgedragen aan Wannes Van De Velde.

Peter HAEX

© De Vlijt NV

BRUSSEL.

Op de Nekka-nacht stelde radio 1 de cd Een Nieuw Lied voor. Dat is een compilatie van de liedjeswedstrijd die de radiozender al vijf jaar organiseert. Elk jaar mogen mensen eigen geschreven teksten insturen, waaruit drie winnaars gekozen worden. Die teksten worden dan door Vlaamse componisten tot een song verwerkt.

In het tweede deel van de avond stelde Annemie Peeters de winnaars van dit jaar voor, en meteen werden ook de nieuwe songs uitgevoerd. Dat zijn ,,Het hellend vlak van Ronquières'', een stukje levenswijsheid op muziek gezet door Thé Lau; ,,Achterblijver'', over het verdriet van iemand wiens geliefde sterft, op muziek gezet door Kadril; en ,,Willem'', een liedje over een baby, uitgewerkt door Flip Kowlier.

De cd ligt nu in de winkel. Hij bevat verder ook songs van Eva De Roovere & Gerry De Mol, Pieter Embrechts, Dirk Blanchart, Ronny Mosuse, Rick de Leeuw, Jan De Smet, Gorki, Stef Bos, Kris Wauters, Wigbert, Laïs en Bart Peeters.

Cd verkrijgbaar via EMI.

© Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV